هه مو شتیک ویران ده بی ، وه ک تیک قرمانی دوایین کاته کانی مه ستییه کان و پیکه نین و گریان و خوشی و ناخوشییه کان . هه

موشتیک زور ناخوش ده گوزه ری .

یانی ده قیقه ن وه ک بوغزیک که ناتوقیته وه . هه ر هه مو جیگایه ک په نات نادا بو ساتیک به ته نیا بوون . دوونیا وا چکوله ده

بیته وه هه ر چی هه ل دیی هه ر ده گه

یه وه خوت و فرمیسکه قه تیس ماوه کانت .

جیگایه ک وه ک به رزایی شاخیک ، چولایی و بیده نگی شوینیک که هیچ ئینسانیکی لی نه بی ، لانی که م که س له زمانت حالی نه

بی ، له شت سنوریک بی بو ناسین

و خوشه ویستی ، ئه وه نده دوور بی ، به حال خوت وه بیر بیته وه ، ماندوو بی ،خه وت لی بکه وی ، خه ونیش نه بینی ، هیچ شتیک

نه بی ، هیچ که سیک نه بی ، هیچ

ره نگیک

کاتیشت ته واو بووبی

سه ربه ست بی

دوایه ش هیچ شوین و هیچ ئامانجیک نه بی

هه مووشتیک هه ر ئه ونده بی که رزگاریت بی

رزگار بی

رزگار بی