این پست به افتخار باران بی پایانی که دیرباریدن گرفت

روبروی دیوار تنهاییت نشسته ام
یک
دو
سه
ده
صد
هزار
بی نهایت
تمام آجرهای تنهاییت را گریه می کنم و فقط همین

شعري طلب دارم از همه اجزاي عاشقانه ات
سعی می کنم همه انچه را چشمانت در همه سالهای رفته دیده اند
بخوانم
به خاطرات دردناک دستانت خيره مي شوم
چه دنیای سخت و متقاعد ناشونده ای
كوچه باغ هر لحظه برگي ريختن تا بوسه ي آتشين مارگروس

حالا دیگر با چشمان بسته همه آجرهای تنهاییت را میشمارم و
خیس میشوم از تنگی نفسهای فریده
همه ی گریه هایی که نکردی چقدر آشکار بود
که من دیوانه نتوانستم بنویسم
حتی قطره ای از این باران بی پایان را

چه خوب شد که باران شدي
كه واصل شوی به زمین و بروی در ساقه ی گیاهان
برای سبز بودن و تا همیشه سبز ماندن

ـ راستی لطافت ترانه های احمد کایا را هم با خودت میبری ـ

جویباری از سكوت در همه ی من جاریست
که میبینم که میباری
و نمیتوانم شعری برایت
نه بنویسم نه بخوانم

بگذار قلبم با تو سخن بگويد
بگذار روي داستانهايت دستم را بكشم
بگذار هوس پاييزت را سر بكشم

اگر بروي
مست مي شوم از رنج سخت نبودنت

و مي دانم كه تو باز نخواهي آمد

بگذار شعري برايت بخوانم

... ما سه نفر بوديم